(фота аўтара)

Гуляючы бяжыць па свеце лета

Туды, дзе нараджаецца вясёлка.

Чаруе разам з сонцам над світанкам,

Расою кропіць кветкі ўздоўж прасёлкаў.

Загар з нябёсаў уміг пралье на плечы

І ў валасы ўплятае пух таполі.

Са срэбным зробіць раўчуком сустрэчу,

Які сабой упрыгожыў наваколле.

Раптоўна пырсне дожджыкам нядоўгім

І навальніцу возьме у сяброўкі.

А потым узніме сонейка праменьчык,

Асветліць яркім золатам падворкі.

Гуляючы бяжыць па свеце лета

Туды, дзе нараджаецца вясёлка...

Я буду сумаваць па ім зімою,

Калі завеі футры дораць ёлкам.