Полымя ўварвалася, цішынёй ў начы ,
Сэрца адазвалася, а ў ім тырчаць мячы!
На небе радовішча, чароўных зорак ззяе,
Ля ног нашых возера, спакой цудоўны мае

Вецер гладзіць валасы, твае, нават мае,
Здаецца, ўсё навакол я бачу толькі ў сне,
Шмат калі, мільён разоў хацеў усё сказаць,
Але хутка зразумеў, гэта лепей схаваць

Далёка будзеш ад мяне , забудзеш выгляд мой,
А я заўсёды буду чуць смех цудоўны той,
Але не буду адкрываць я пачуцці свае,
Балючы, спадзяюся , зраблю толькі сабе.

Бо немагчыма здейсніць усё чаго я захачу,
Паветрам дыхаць не магу, табе адну люблю,
Не згасне полымя цяпер, ніколі і ніяк!
Але не ведаць будзеш ты, бо лепей будзе так.