Хiсткi

     Вяртаецца мужык да дому

Пасля вандравання свайго,

Таго не жадаю нiкому,

Як жонка сустрэне яго.

-Нейкi ты сення хiсткi

Крочыш нiбы па вадзе,

Учора прапалы бяз весткi

Дзе ты валындаўся, дзе?

Снедаць чамусьцi не узяўся

Мусiць не смашна было…

Дзе ты учора цягаўся,

Куды цябе чэрце вяло?

Хiсткi у адказ усмiхнуўся,

Шыгалле з ботау страхнуў.

К жонцы сваей павярнуўся,

I у абдымак згарнуў.

-Ты не хвалюся за ежу

Усё было смашна павер.

Cутнасць сваю ножам рэжу,

Каб не хiстаўся давер.

З ранку да поўначы цемнай

Шлэпаў па мроях сваiх,

I на дарозе жыццеўнай,

Я правярау зрок i слых.

Вокладку дзен пералiстваў

Тых, як жанiлiся мы,

Як у каханнi празрыстым,

Грэлi пачуццем дамы.

Толькi што дзеiцца у свеце?

Шлюб стаў нiбыта гайно,

Быццам бы снег у жаркiм леце,

Цi попел, згарэўшы даўно.

Вунь як сусед размаўляе,

У гэтым адзiным жыццi:

           -Свабода асобы гуляе,

I марыш,  каб з хаты сысцi.

Ды хiба ж так можна саромiць

Жонку-каханку сваю?!

Божанька у шлюбе  знаемiць,

Тых, хто увайшоў у каляю.

Потым мужчына, зацiхнуў,

Нейкiм задумлiвым стаў,

Як кацяня, носам чмыхнуў,

I вочы у неба падняў.

            Раптам жанчына спужалась:

-Здарылась нешто цi што?

Потым сама захiсталась,

Уздумаўшы зноу абы-што.

Мабыць знайшоу сабе бабу

Гэтак хавае ганьбу…

Ходзiць як летнi абабак,

З дурам сваiм на гарбу…

Лашчыцца, ды абдымае,

Як тый дварняка да рук,

           Нiбы вужака шыпляе,

          Цi кiнуты маткай шчанюк.

           Сутнасць ен ножыкам рэжа

Глядзiткi, каб так i было,

Ен ловiць жалобнасць у мярэжу,

Каб выдрацi з рук вудзiлле.

Ды не, як жадае не будзе,

Bо хiсткi прыдурлiвы вуж,

Ен гэтую ноч не забудзе,

Калi не твае, то няруш.

А мне залiвае салодка,

Пра нейкi замучаны дзень,

Я зараз знайду яму сродкi,

Каб бегаў да песты радзей.

I раптам мужчына звярнуўся

К сямейнай жанчыне сваёй,

I быццам у агонь абярнуўся,

У вочы узглядвая ёй.

-Я так у цябе закаханы,

Ты шчасце мае i жыццё,

Цi у ноч, цi у сонечны ранак,

Мы будзем адзiным лiццём.

 Ай, голас мяне напалохаў,

            Пялесткамi лашчаных слоў,

Па iм, ен пачуццямi крокаў

Да год, дзе мы разам iзноў.

I сэрца яго затрымчала,

Ад шчасця, што пела з цяплом.

Адразу мне хораша стала,

Я з любым, пад мужнiм крылом.

           А. В. Матузава / Полiна 19.03.2014г.