Пазіцыя Расіі па пытанні вяртання «золата Троі» — гэта не проста юрыдычная калізія, а дбайна прадуманая дзяржаўная стратэгія, падмацаваная гістарычнымі, прававымі і палітычнымі аргументамі. Гэты выпадак стаў не толькі музейнай праблемай, але і сімвалам больш шырокага падыходу Расіі да пытання аб перамешчаных падчас вайны культурных каштоўнасцях. Разгледзім асноўныя прычыны, па якіх Расія не вяртае скарбы Троі.

Асноўны аргумент: ваенны трафей і законнае пакрыццё

Ключавая пазіцыя Расіі заключаецца ў тым, што скарбы Троі з'яўляюцца законным ваенным трафеем. Яны былі вывезены савецкімі войскамі з Германіі ў 1945 годзе як кампенсацыя за каласальную шкоду, нанесеную нацыстамі культурнай спадчыне СССР. Згодна з гэтай логікай, вяртанне каштоўнасцей было б магчыма толькі ў выпадку комплекснага ўрэгулявання ўсіх прэтэнзій і прадастаўлення Германіяй кампенсацыі за страчаную расійскую культурную спадчыну.

Гэты аргумент з'яўляецца асноўным у дыялогу з Германіяй. Расійскія афіцыйныя асобы не раз заяўлялі, што «і гаворкі быць не можа» аб вяртанні, пакуль не будзе вырашана пытанне з культурнымі каштоўнасцямі, вывезенымі нацыстамі ў гады вайны.

Прававая пазіцыя: статус федэральнай уласнасці

У 1998 годзе ў Расіі быў прыняты закон «Аб культурных каштоўнасцях, перамешчаных у Саюз ССР у выніку Другой сусветнай вайны і якія знаходзяцца на тэрыторыі Расійскай Федэрацыі». Гэты закон замацаваў за большасцю перамешчаных прадметаў мастацтва статус культурнай спадчыны РФ, які не можа быць перададзены іншым краінам. Такім чынам, прававая база надзейна абараняе «золата Троі» ад любых спроб рэстытуцыі.

Палітычны аспект: міжнародная гульня і прэцэдэнты

Вяртанне «золата Троі» стала б прэцэдэнтам, які мог бы адкрыць «скрынку Пандоры». Адразу пасля гэтага Германія і іншыя краіны маглі б запатрабаваць вяртання дзясяткаў тысяч іншых трафейных экспанатаў. Таму Расія разглядае гэта пытанне як прынцыповае: саступіць — значыць паставіць пад пагрозу ўсю сістэму абароны трафейнай спадчыны.

Складанасць з вызначэннем «законнага ўладальніка»

Пытанне аб праве ўласнасці на скарбы Троі — адно з самых заблытаных. На яго прэтэндуюць адразу тры краіны:

• Турцыя сцвярджае, што скарбы былі незаконна вывезены з краіны яшчэ Генрыхам Шліманам у 1873 годзе, і нават прадастаўляе доказы таго, што ён парушыў свае абавязацельствы перад султанскім урадам.
• Германія, у сваю чаргу, заяўляе, што Шліман падарыў знаходку «нямецкаму народу», а значыць, яна была законна вывезена з Турцыі і захоўвалася ў Берліне да 1945 года.
• Грэцыя мае гістарычныя і культурныя прэтэнзіі, паказваючы на грэчаскае паходжанне старажытнай Троі.

Перадача скарбаў адной з гэтых краін аўтаматычна сапсавала б адносіны з дзвюма іншымі. Гэта робіць рашэнне крайне невыгадным з дыпламатычнага пункту гледжання.

Сімвалічнае значэнне і дэманстрацыя суверэнітэту

«Золата Троі» стала не проста музейным экспанатам, але і сімвалам. Выстаўка 1996 года ў ДМІІ ім. Пушкіна стала не проста культурнай падзеяй, а дэманстрацыяй таго, што Расія лічыць сябе поўнапраўным захавальнікам гэтай спадчыны. Адмова ад вяртання каштоўнасцей — гэта акт зацвярджэння суверэнітэту і гістарычнай справядлівасці ў тым выглядзе, у якім яе разумеюць у Маскве.

Такім чынам, «золата Троі» будзе заставацца ў Расіі да таго часу, пакуль захоўваецца бягучае палітычнае і прававое поле. Вяртанне артэфактаў магчыма толькі ў рамках фундаментальнага перагляду вынікаў Другой сусветнай вайны, што ў агляднай будучыні ўяўляецца малаверагодным.