Я прыйшоў на поклiч дуба,

Каб пачуць параду роду.

Ён схіліў свае галіны,

Быццам родны бацька да сына.

Дуб падумаў і сказаў:

«Трэба час свой называць.

Ты пачуй свае гады,

Усё вяртаецца заўжды.

Вясна - дзіця, што робіць крок,

Яно ўбірае свет і сок.

Як першы ўздых, як першы цуд,

Яно не ведае, што будзе далей тут.

Лета - юнак, што ў працы узрос,

Ягоны пот - як кроплі рос.

Ён крону ўзняў, каб цень даваць,

Каб іншым было, дзе разам стаць.

Восень - мудры бацька, усё аддае,

Яна лісце сыпле, як жыццё тваё.

Што меў - раздаў, не пашкадаваў,

І ў тым багацце сваё спазнаў.

Зіма, як дзед: у  ёй ціхі сон, спакой,

Дзе захоўваецца жыцця закон.

Пад снегам спіць насенне новай волi,

Яно чакае новай лепшай долi.

Не бойся, дзіця, ніводнай пары:

Ні вясны, ні лета, ні восені, ні зімы.

У кожнай - свой боль і свой росквіт,

У кожнай - навука і запавет».

І стаў, як дуб, я ў цішыні,

Адчуваю круг жыцця ў глыбіні:

Дзіця - юнак - бацька - дзед,

І зноў вясна, і зноў надзеі свет.

Так мне дуб пра час сказаў,

Шэптам лісця падказаў.

І я пайшоў - не сам, а з ім,

З памяццю продкаў, з сэрцам жывым.