соперница

С А П Е Р Н І Ц А

Няўдача. І сёння няўдача –
Яшчэ адзін крок да бяды!
Сяджу ля акна я і плачу:
Ізноўку пайшоў ён ТУДЫ!

І вочы заплюшчваць дарэмна,
Заплюшчыш – ясней паўстае:
Дарункаў панёс абярэмак
Каханы мой муж да ЯЕ!

Дарункі ж якія, вядома, –
Шампуні і фарбы – ого!
Ох, прыйдзе зноў позна дадому
Ён з дома другога свайго.

Любуецца ёю адною,
Пылінкі здымае з яе,
Са мною ж… Ні слова са мною,
Нібы мяне не існуе.

І крэм маладзільны купіла,
І бровы падкрэсліла я,
А ён, мой каханы і мілы,
Саперніцы шэпча імя.

Ох, дзеўкі, парэжу я шыны
Саперніцы гэтай – машыне!..
__________

ТЕМА ЖИТЕЙСКАЯ

После уроков походкой весёлой
Анна Петровна шагала из школы:
Класс её нынче с большим увлеченьем,
С радостью даже, писал сочиненье!
Тема житейская, всем по плечу:
«Кем по профессии стать я хочу».
Тут уж не будет ни штампов затёртых,
Ни обезличенных фраз полумёртвых!
Будет здесь замков воздушных строенье,
Трепетных детских сердец откровенья.
С верой наивной, но твёрдой при этом:
«Стану учёным!», «Артистом!», «Поэтом!»
Анна Петровна с отрадой во взгляде
Села за стол перед стопкой тетрадей:
«Спорить готова я, Саши-Наташи,
Что угадаю мечтания ваши!
Миша Орлов? Тут разгадка простая:
Он – математик! Но нет… Он мечтает
Быть… рэкетиром? О, праведный Боже!
Может, он спутал? Не понял, быть может,
Этого жуткого слова значенья?!
И лихорадочно все сочиненья
Анна Петровна с надеждой листает
И – угасает. Свечой угасает:
«Киллером стану…», «… отцом мафиози»,
«Строить начну пирамиду Мавроди»,
«… порнозвездой в голливудском букете»,
«В мире крутых буду авторитетом».
Ну, а отличница, умница Жанна?! –
«Буду элитной валютной путаной…»
Утром поблёкшая Анна Петровна
В школу шагала походкой неровной…
__________

БАБУЛІНА СКАРГА

Шаноўны начальнік над школамі ўсімі,
Прашу за турботу прабачыць,
Трываць жа далей не стае маёй сілы,
Пішу вось вам скаргу і плачу.

Я плачу аб ёй, аб унучцы Зінулі,
Адзінай маёй і любімай,
Хачу, каб прыехалі вы і зірнулі,
Што з ёю у школе зрабілі!

Была і здаровай яна, і шчаслівай,
І ў школу ішла, бы на свята,
І вершы складала, і танчыць любіла,
І працай займалася хатняй.

Ды раптам завяла, бы кветка ў марозы,
Схуднела, кругі пад вачыма
І часта ўздыхае, хаваючы слёзы –
Зусім змізарнела дзяўчына!

Нічога не есць і не п’е, і штоночы
Мармыча пра нейкія тэсты.
Спачатку я думала, нехта сурочыў,
Хацела да знахаркі весці.

Ды Маня, суседка, мне вочы адкрыла,
Маўляў, ні пры чым тут сурокі,
То ж некалі нас прымітыўна вучылі,
А іх – на узроўні высокім.

Настаўнікі мала цяпер размаўляюць,
Не ў модзе у іх красамоўства,
Папер абярэмак яны набіраюць,
Па партах раскладваюць моўчкі.

І дзеці маўчаць. А ў паперах у гэтых
Іх вучаць, як трэба вучыцца.
І спрэс там праверкі: то зрэзы, то тэсты,
Дык дзе ж тут спяваць-весяліцца?..

Я ў школу пайшла. І як тую часіну
Успомню – душа не на месцы,
Дрыжаць педагогі, як лісце асіны:
“Камісія… рэйтынгі… тэсты…”

Шаноўны начальнік! Прадбачу папрокі:
“Адсталасць… Мысленне старое…”,
Пра “ўзровень” маўчу. Мо і праўда, высокі…
Ды ўсё ж-такі штось тут не тое.
__________