Кветкi палявыя

(фота аўтара)

Уздоуж дарог красуюць кветкі,

Раскрыўшы пругкія пялёсткі,

Нібыта цудаў лета сведкі.

Шапочуць між сабою проста.

Аб матчынай зямлі пяшчоце,

Аб сонечным ласкавым свеце,

Аб збожжы ў сціплай пазалоце

І аб кароткім, цёплым леце.

Знянацку грымне з неба дожджык

І праміне ў імгненне вока.

А промні сонца, быццам вожык,

З-за хмары выкацяцца бокам.

І зноў заззяюць у скрыжаванні

Шляхоў і роднае зямліцы

Чароўныя, нібы каханне,

Пялёсткі ў срэбранай вадзіцы.