Завiруха

(фота аўтара)

Шэрай коўдрай аббітая столя,

Анідзе ні праменьчыку сонца,

Вецер з ранку гуляе на волі,

І скуголіць, і ўецца бясконца.

Неўзабаве злуе завіруха,

Замятае шляхі і сцяжынкі.

А ў паветры ляцяць, быццам з пуху,

І мне вусны цалуюць, сняжынкі.

Праз мароз сагравае надзея

Аб пяшчотным і вечным каханні,

Бо у гэтай бялюткай завеі

Я іду да цябе на спатканне.