ЛОПАТА СЫМОН
Наша мова
Мова –
гэта ёсць святыня,
Сіла, слава
і багіня!
Хто не знае
сваёй мовы –
Тому імя
пень яловы.
Радзіма
Мілей за ўсё мне тая вёска,
Дзе стаіць бацькоўска хатка,
Дзе абраз з Выявай Боскай:
Матка, на руках – Дзіцятка.
Ад каменняў ды пясчынак,
Тое ўсё, што бачыць вока,
Да бярозак, да травінак –
У душы маёй глыбока.
Не засмечаная мова,
Што культуру нашу гадзіць,
Але родны подых слова
Маё сэрца, душу гладзіць.
Родны кут, места святое,
Дзе любоў, дзе ласка льецца –
Толькі тут маё ўсё тое,
Што Радзімаю завецца!
Студзень 2000г.
Увосень
Восень… Цёмна, невясёла,
Сумны месяц лістапад.
Дзе ні глянь – усюды гола,
Хто ж такой парою рад?..
Хмары звіслі над зямлёю –
Хоць рукою іх бяры!,
Мокры снег і гразь з вадою –
Зноў разводдзе на двары.
Хоць ты ў неба падыміся
І ў тых хмараў запытай:
Хмары, мо відней вам з высяў,
Хмары, дзе мой родны край?
За хмарой каторай тою
Я б сышоў з зямлі тутэйшай,
Як за роднаю сястрою,
Бо наўкол – чужбіна злейша!..
Опубликовано 25 сентября 2004 года