Ці можна Хрысьціяніну мець свой маёнтак або маёмасьць?

Пытаньне

Ці можна Хрысьціяніну мець свой маёнтак або маёмасьць? Піша бо Лука ў Дзеях, што ў першых Хрысьціянаў было ўсё супольнае.

Адказ

Багабойны Лука так піша толькі пра царкву, якая была ў Ерузаліме (Дзеі 1: 12-26), але пра іншыя цэрквы ён ня піша, што Хрысьціяне мусяць мець між сабой усе рэчы за супольныя. Ды і ў Ерузалімскай царкве так рабілі не дзеля пастановы Апосталаў, але зь любові: той, хто быў на той час хрысьціянінам, прадаваў сваю маёмасьць ды прыносіў грошы Апосталам.

На той час гэта была асаблівая навука Сьвятога Духа, бо Дух Сьвяты, ведаючы, што Рымляне меліся зьнішчыць ды спустошыць Ерузалім, слушна навучыў тых Хрысьціянаў, каб яны загадзя сваю маёмасьць прадалі ды паслужылі патрэбам убогіх. Яны бо памяталі на слова Хрыстова, якое Ён Ерузаліму прамовіў: «Прыйдуць на цябе дні, калі ворагі твае абкладуць цябе акопамі і акружаць цябе, і сьціснуць цябе зусюль; і зруйнуюць цябе, і пазабіваюць дзяцей тваіх у табе, і не пакінуць ў табе каменьня на каменьні» (Лк. 19: 43-44).

Вось з гэтай прычыны тыя Хрысьціяне ў Ерузаліме прадавалі сваю маёмасьць і прыносілі грошы Апосталам, і ўсё мелі супольнае. Цяпер ужо Хрысьціянам няма патрэбы прадаваць сваю маёмасьць, але трэба, каб Хрысьціяне адзін аднаго любілі ды ў час нястачы іншаму маёмасьці не пашкадавалі. Бо і ў часы Апосталаў кожны Хрысьціянін валодаў маёмасьцю і зь яе даваў міласьціну вучыцелям ды ўбогім. Такімі былі Тавіта, Карнэль ды іншыя. Дзеля гэтай прычыны і Апостал да Цімахвея так піша пра багатых: «Багатым у гэтым веку загадвай, каб яны ня думалі шмат аб сабе ані спадзяваліся на багацьце няпэўнае, але на Бога Жывога, што дае нам усё шчодра» (1 Цім. 6: 17). Зважай, не казаў Апостал: «Багатым забараняй мець багацьце», — але казаў не спадзявацца на багацьце ды ня думаць пра сябе шмат.

Праз Салямона Дух Святы дае пра гэта дастатковую навуку ў такія словы: «Хай навонкі разьліваюцца твае крыніцы, твораць на плошчах ручаі, але мей іх толькі ты адзін» (Прып. 5). Тут Дух Сьвяты загадвае пускаць ручаі ад крыніцы, гэта значыць, дзяліцца сваёй маёмасьцю з убогімі, але крыніцу загадвае самому мець, гэта значыць самому валодаць маёмасьцю. Бо калі хтосьці за адзін раз усю маёмасьць раздасьць або пакіне іншаму, з чаго будзе потым міласьціну даваць? Сам мусіць хлеба ў іншых прасіць.

Дзеля гэтага належыць Хрысьціяніну валодаць сваёй маёмасьцю, адно каб прыдбаў яе справядліва ды каб даваў міласьціну, як Хрыстос казаў: «Лепш давайце людзям міласьціну з таго, што ўнутры, і ўсё будзе вам чыстым» (Лк. 11: 41).